Het was zomer in Nijmegen, en de stad stond op z’n kop: overal slingers, muziek, en vrolijke mensen met wandelschoenen aan. De Nijmeegse Vierdaagse was begonnen!
Emma de dwergteckel huppelde opgewonden over de stoep. Haar pootjes trippelden snel, haar oortjes wapperden in de wind. Beertje, het dappere chihuahua-mannetje, had een klein oranje sjaaltje om. “Kijk eens, Em,” piepte hij trots, “we doen gewoon mee dit jaar!”
“Wandelen én frietjes eten,” blafte Emma blij. “Ik weet precies bij welke rotonde we straks moeten zijn!”
Samen liepen ze tussen de wandelaars. Ze kregen overal aandacht: mensen zwaaiden, kinderen wilden knuffelen, en zelfs een blije wandelaar uit Zweden deelde een stukje ontbijtkoek met Emma. Beertje kreeg een mini-kommetje water van een vrouw met een grote zonnehoed.
“Pauze!” riep Emma plotseling, terwijl ze met haar pootje wees naar een bekende plek. Daar, bij de rotonde Keizer Karelplein, stond het frietkraampje. De lucht van warme patatjes en mayonaise waaide hun neuzen in.
“Twee frietjes, alstublieft!” blafte Beertje beleefd tegen de frietboer.
De man lachte. “Voor jullie? Natuurlijk! En eentje extra, voor onderweg.”
Met hun frietjes in de bek (in handige kartonnen bakjes met een klein vorkje erin), gingen Emma en Beertje op het “muurtje” zitten. De zon scheen, mensen liepen voorbij met vlaggetjes en bloemen, en een fanfare begon te spelen.
Emma knabbelde tevreden aan een frietje. “We hebben misschien geen medaille, maar dit is veel beter.”
“Precies,” zei Beertje met een mond vol mayonaise. “Dit is de échte Vierdaagse-ervaring.”
En zo genoten ze samen van de zon, het feest, en vooral… van die perfecte frietjes bij de rotonde.
